>> امروز

13:38:38 - 96/5/8
Print This Page
حصر خانگی صد بار بدتر از زندان

و أَرْسَلْنَا الرِّیاحَ لَواقِحَ

از رنج کشیدن آدمی حر گردد/ قطره چو کشد حبس صدف در گردد
گرمال نماند سر بماناد به جای/ پیمانه چو شد تهی دگر پر گردد

این سرنوشت انسان است، انسان با رنج است که شکل می‌گیرد و تا این کورۀ رنج نباشد وارسته نمی‌شود. زندان یکی از این کوره‌رنجهاست.

آن کسانی که فکر می‌کنند با داغ و درفش و حبس و حصر موجبات بدنامی و فراموشی افراد در حافظۀ تاریخ می‌شوند سخت در اشتباهند. جریدۀ تاریخ مشحون از مردان و زنان ستمدیده‌ای است که با پایمردیشان نامی نیکو از خود به یادگار گذاشته‌اند و بدنامی آن گریبانگیر ستم‌پیشگانی شده است که غافل از اخلاق و انسانیت بر ارکیۀ قدرت تکیه زده‌اند. آن کسانی که داعیه‌دار رهبری و زعامت جامعه‌اند هیچ پاسخی نه در پیشگاه خدا و خلق خدا دارند نه در پیشگاه تاریخ.

قریب هفت سال از حصر خانگی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد می‌گذرد؛ چندی پیش خبر ناخوش‌احوالی این عزیزان دربند رسید تا بار دیگر صدای شکستن حصر رساتر از همیشه به گوش رسد.

با عنایت به تجربۀ قریب ۱۴سال تحمل حبس و زندان و انفرادی در حکومت گذشته و مشاهده و درک انواع محدودیتها، درمضیقه گذاشتنها و شکنجه‌ ها، به عنوان باسابقه‌ترین زندانی سیاسی مسلمان پیش از انقلاب خود را واجد این صلاحیت می‌دانم تا نظر کارشناسی درخصوص مسئلۀ حبس و حصر خانگی میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد را ارائه دهم.

با توجه به ایجاد خفقان ذهنی و روحی و جسمی ناشی از محدودیتهای ارتباطی، قطع تعامل با افراد، حضور شبانه‌روزی نگهبانان، عدم دسترسی به هوای آزاد و عدم رعایت حقوق اولیۀ یک زندانی که تنها با سلول انفرادی قابل قیاس است و حتی در زندان حکومت گذشته هم چنین نبود، تداوم حبس و حصر خانگی و ادامۀ وضعیت مواجهۀ حاکمیت با این مهم، نه شرعی است نه انسانی. نه قانونی است و نه هم‌راستا با منافع و مصالح ملی.

حبس و حصر خانگی مصداق بارز شکنجۀ دائمی و سلول انفرادی است و صدبرابر بدتر از زندان.
ابوالقاسم سرحدی زاده