>> امروز

12:49:32 - 91/12/13
Print This Page
اتهام رشوه‌گیری قاضی‌القضات

امروز: رشوه یعنی می توان بر حسب دسترسی به موقعیت های سیاسی منافع نامشروع و غیر قانونی کسب کرد یا با تکیه به ثروت، قانون را نادیده گرفت. به همین دلیل جنبه عمومی این جرم برای ملتی که می خواهند کشور بر اساس قانون اداره بشود و همه خود را در برابر قانون بدانند بسیار پر اهمیت است.

رشوه گرفتن جرم سنگینی است. مخصوصا برای مسئولانی که قاعدتا باید اعتماد عمومی به دستگاه تحت مدیریت شان را نمایندگی کنند. برای همین هم قاعدتا باید حساسیت های با ارتقا مسئولیت افزایش کند.

اتفاقی که در جلسه استیضاح وزیر رفاه و تامین اجتماعی افتاد به خاطر سابقه احمدی نژاد در طرح اتهامات بی پایه و اساس و روش ها غیر اخلاقی گذشته او دیده نشد. ماجرا این نبود که اتهامی به برادر روسای دو قوه کشور طرح شده باشد. بلکه رئیس قوه مجریه مدعی شده رئیس دو قوه دیگر درگیر فساد مالی هستند. آنچه که احمدی نژاد مدعی شد، این بود که برادر رؤسای دوقوه واسطه ای بوده است که درخواست رشوه های کلان کرده است تا پرونده اتهامی سعید مرتضی را مختومه کند، نه فقط در دستگاه قضایی که حتی در مجلس. این ادعای کوچکی نیست. چطور می شود به دستگاه قضایی اعتماد کرد که رئیسش از طرف رئیس شورای عالی امنیت ملی متهم به رشوه گیری است ولی هیچ محکمه ای آن را بررسی نمی کند؟

متاسفانه همچون پرونده های قبلی فساد، این بار هم رفتار رهبری رسیدگی به اتهام فساد را پیچیده تر کرد. شان قانون رهبری ایجاب می کرد که ایشان خواستار بررسی سریع موضوع از طریق دادگاهی -که تحت نفوذ فرد متهم یعنی رئیس قوه قضایه نباشد- بشود. اما متاسفانه باز ایشان با رویه قبلی بیشتر از طرح عمومی اتهامات گله کردند و نصیحت کردند که موضوع «کش» پیدا نکند. شاید آنقدر از تریبون های رسمی اتهامات بی پایه و اساس به دیگران زده شده است که خودشان هم دیگر طرح چنین اتهاماتی را جدی نمیگیرند. وگرنه چگونه می شود توجیهی برای عدم رسیدگی شفاف به اتهام رشوه گیری قاضی القضات کشور پیدا کرد؟

حتی اگر برای آیت الله خامنه ای برخورد با فساد و قانون شکنی مدیران ارشد کشور و حفظ حرمت قانون در مقابل حفظ آبروی مجموعه تحت مدیریتشان اولویت نداشته باشد، آیا بهتر نبود که زمینه بررسی علنی این اتهامات را فراهم می کردند؟ و با این کار به جای اینکه اتهام را متوجه کل سیستم بکنند، نشان بدهند که سیستم آن قدر فاسد نشده است که امکان برخورد با مفسدان را نداشته باشد؟ آیا بررسی این اتهامات که در این سطح طرح شده است توسط دستگاه قضایی که رئیسش متهم به رشوه گیری شده است، بدون نظارت افکار عمومی قابل اعتماد خواهد بود؟ آیا نصیحت به کش ندادن اتهام فساد باز تقویت احمدی نژاد نیست که مدعی شود مافیایی از فساد کشور را فراگرفته است و دو رئیس قوه هم در آن شریک هستند و آنقدر فساد ریشه دار است که باعث می شود اصلا دادگاهی برای بررسی آن برگزار نشود؟ آیا این گواهی بر ادعای احمدی نژاد برای وجود چنین مافیای قدرتمندی که جلوی برخورد با فساد را هم می گیرد، نیست؟ و آیا بهتر نیست به جای نصیحت به «کش ندادن» موضوع اتهامات رؤسای دو قوه در یک دادگاه مستقل و علنی بررسی شود و اگر این اتهامات رد شد، احمدی نژاد به خاطر طرح اتهام بی پایه اساس مورد مواخذه قرار بگیرد؟


نویسنده: حمزه غالبی