به روز شده: ۲۱:۳۳ تهران - جمعه ۲۳ آذر ۱۳۹۷

بیانیه انجمن اسلامی دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران بمناسبت شانزده آذر

انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران در بیانیه‌ای به مناسبت روز دانشجو با تاکید بر اینکه؛ دستانمان را به سوی یک‌دیگر دراز کنیم و خانه‌هایمان را قبله قرار دهیم، نوشته‌اند: مکرّر گفته‌ایم و عزمی بر شنیدن نیافته‌ایم و علاوه بر آن باور داریم که « امید»، این واژۀ گران‌قدرِ مستعمل‌شده از فرط تَکرار، به صرف گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد و تنها زمانی در ما تحکیم می‌شود که دستانمان در جهت آرزو هایی که داشتیم در کار باشد.

در این بیانیه آمده است:

إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ ظَالِمِي أَنفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنتُمْ ۖ قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ ۚ قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا ۚ فَأُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَسَاءَتْ مَصِيرًا ﴿سورۀ نساء، آیۀ ۹۷﴾
کسانی که به خویشتن ستم کار بوده‌اند، [وقتی] فرشتگان جانشان را می‌گیرند،می گویند: "در چه حال بودید؟" پاسخ می‌دهند "ما در زمین از مستضعفان بودیم". می‌گویند: "مگر زمین خدا وسیع نبود تا در آن مهاجرت کنید"؟

آری! ما از مستضعف ماندن نهی شده‌ایم، از ماندن زیر سیطرۀ ظلم و هر آن‌چه کرامت انسانی را خدشه‌دار کند.

سال‌هاست که از رجحان مرگ بر پذیرش ذلت سخن گفته‌ایم و بر دانشگاهی که کمرشکن می‌شود، اما سر تعظیم فرود نمی‌آورد بالیده‌ایم.

اما مگر می‌توان پذیرفت که هجرت، تنها سهم بسیاری از زاده‌شدگان در این سرزمین از تمام مواهب آن باشد؟

مگر می‌توان تصور کرد، که ثمرۀ بیش از یک قرن مبارزه برای آزادی و پاک‌بازی برای زیست در جهانی عادلانه‌تر، زمینی رنجور و مردمانی سرگشته در حال و بی افق نسبت به آینده باشد؟

ما از مستضعف‌ماندن نهی شده‌ایم، از سکوت تاییدآمیز در برابر تبعیض‌های ناعادلانه و تن‌دادن به عدم دسترسی برابر یکایک شهروندان به اسباب رشد و شکوفایی.

نمی‌توان به دنبال عدالت اقتصادی بود، اما تبعیض در تحصیل، استخدام، ارتقا و همۀ مزایا و حقوق اجتماعی و سیاسی آحاد ملت را به رسمیت شناخت.

نمی‌توان دولت و قانون اساسی را به عنوان یک قرارداد اجتماعی و یک میثاق ملی پذیرفت، اما از حقوق ملت و وظایف حاکمیت برای احقاق آن چشم پوشید و هم‌چنان انتظار داشت که مردم نسبت به این دو احساس تعلق کنند.

با آن‌که امروز، ایران، عنوان جمهوری را پس از طی مسیری دشوار با خود یدک می‌کشد، «جمهوریت» هم‌چنان هجای مهجور این مثنوی هفتاد مَن کاغذ است و درست از همان زمان که فاصله گرفتن اصول و تفاسیر قانون اساسی از روح مطالبات ملّی، به جای تضمین تحقق بی‌واسطۀ ارادۀ مردم، راه را بر ستبر شدن دیوار نظارت استصوابی هموار کرد، نه تنها حق حاکمیت شهروندان بر سرنوشت خویش به محاق رفت، بلکه ارکان انتخابی کشور نیز یک به یک از معنا تهی گشتند.

سخن کوتاه می داریم، چرا که مکرّر گفته‌ایم و عزمی بر شنیدن نیافته‌ایم و علاوه بر آن باور داریم که « امید»، این واژۀ گران‌قدرِ مستعمل‌شده از فرط تَکرار، به صرف گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد و تنها زمانی در ما تحکیم می‌شود که دستانمان در جهت آرزو هایی که داشتیم در کار باشد. دستانمان را به سوی یک‌دیگر دراز کنیم و خانه‌هایمان را قبله قرار دهیم. " و اجعلو بیوتکم قبله"



-----
انتهای پیام

ارسال به شبکه های اجتماعی و پست الکترونیکی

نظر شما

امروز در فیس بوک
آخرین اخبار
  • پیام سید محمد خاتمی به مناسبت روز دانشجو: ۱۶ آذر را باید بانگ بیدار باش ملت دانست
  • بدون شک ما ایرانی ها به خوبی تربیت نشده ایم!
  • مطهری: سئوال مجلس خبرگان از رهبری تنها راه حل رفع حصر است
  • جلیقه زردها؛ کمی عمیق‌تر دربارهٔ رخدادهای فرانسه
  • صفایی فراهانی: سالی ۱۵ هزار میلیارد دلار قاچاق را چه کسانی می‌آورند؟
  • میان واقعیت و رؤیا؛ حکومت و نواندیشی دینی
  • گردنه نعلبندان
  • بیانیه انجمن اسلامی دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران بمناسبت شانزده آذر
  • اصلاح‌طلبی و خطری به نام محافظه‌كاری
  • بیانیه پایانی چهارمین کنگره حزب اتحاد ملت : همه دغدغه‌مندان و دلسوزان کشور را به گفت‌وگو فرامی‌خوانیم
  • عده‌ای در ایران اصلاح‌طلبان را از دم ستاره‌دار کرده‌اند
  • نامه ۵۰۰ فعال نشریات دانشجویی به رییس جمهور : آقای روحانی به قانون اساسی بازگردید
  • دانشجویان سربازان احزاب نیستند
  • نزاع اقتصاد دولتی و اقتصاد آزاد
  • «محاصره بودگی» جنبش دانشجویی
  • بيانيه نهضت آزادى ايران پيرامون مشكلات اقتصادى و معيشتى كشور
  • مسئولیت دانشجو در بزنگاه بحران
  • سراب فدرالیسم قومی در ایران
  • اصلاحات؛ دموکراسی و ناسیونالیسم
  • تا در سیاست خارجی تجدیدنظر نکنیم مشکلات اقتصادی حل نخواهد شد
  •