به روز شده: ۱۶:۳۵ تهران - جمعه ۷ مهر ۱۳۹۶

همگرایی تهدیدها و واگرایی تدبیرها

نویسنده: پدرام_سلطانی (نائب رئیس اتاق ایران)

با آغاز به کار کابینه دوازدهم فراوانتر به این پرسش برمی خورم که: وضع اقتصاد کشور را در چهار سال آینده چگونه می بینی؟ امیدی هست؟

پاسخ به این پرسش ساده نیست و اصولاٌ دیدن همه ابعاد و اجزاء آن در دائره فهم و دانش من نیست. اما دانسته های من در چند سالی که نماینده بخش خصوصی بوده ام، و برای بهبود شرائط کنش گری این بخش مهم کوشیده ام، به من می گوید که ما در وضع پرمخاطره ای قرار گرفته ایم زیرا بین تهدیدات درونی و بیرونی کشور همگرایی و هم روندی بوجود آمده است و از این روی تهدیدات مدام در حال بزرگتر شدن هستند. این تهدیدات چیستند؟

بیکاری در حال افزایش است و کنترل آن تقریباٌ ناممکن.
بدهی دولت به ارقامی بی سابقه رسیده است و با تمام تلاش دولت یازدهم روند افزایشی آن ادامه دارد.
ساختار بانکی کشور ناسالم است و مانند گلوله سربی به پای اقتصاد کشور بسته شده و آنرا با خود پایین و پایینتر می کشد.
صندوقهای بازنشستگی شرائط نگران کننده ای دارند و هیچ ابزار مطمئنی برای بهبود وضعیت آنها در دست دولت نیست.
نرخ تشکیل سرمایه ثابت در کشور منفی و یا همراه با رشدی ضعیف است و پیش بینیهای جذب سرمایه گذاری خارجی و داخلی غیر واقعی هستند.
تخریب محیط زیست و بحران کم آبی هم چنان پیش می رود و مقابله با آنها بسیار بسیار سخت است زیرا عملاٌ بخش بزرگی از شاغلان روستایی و صنایع فرسوده کشور بر پایه این تخریب ارتزاق و فعالیت می نمایند.
نرخ رشد اقتصادی بالا و پایدار، در بازه ای که بتوان با آن از چالشهای گفته شده عبور کرد، دور از دسترس است زیرا نه منابع مالی آن فراهم است و نه شرایط تخصیص بهینه منابع موجود و رشد بهره وری ملی.
ترکیب تولید و صادرات کشور ما کماکان استوار بر نفت و گاز و مواد با ارزش افزوده پایین است و ساختار تولید کشور امکان توسعه جدی صادرات و افزایش درامدهای ارزی کشور را نمی دهد.
بخش خصوصی در کشور ضعیف و بی انگیزه شده است و بخش عمومی غیر دولتی، اقتصاد کشور را به گروگان گرفته است. دولت هم توان کنترل بخش عمومی غیر دولتی را از دست داده است.
شرایط اقتصادی و معیشتی مردم قدرت و جسارت تصمیمات بزرگ اقتصادی مانند حذف یارانه ها، اصلاح نظام درمانی، اصلاح مقررات بازار کار، آزادسازی اقتصاد و مانند اینها را از دولت گرفته است. این مشکلات اثر تشدید کننده ای بر شرایط موجود دارند و موجب قرار گرفتن اقتصاد کشور در چرخه معیوب شده اند.
کشورهای همسایه ما مملو از مشکلات امنیتی و اقتصادی هستند و بروندادهای منفی این مشکلات بر اقتصاد و رفاه کشور ما بار شده است.
فساد اداری و اقتصادی سازمان یافته و چند لایه شده است و قبح رشوه و ارتشاء از بین رفته است و اخلاق کسب و کار به شدت تنزل یافته است.
ساختارهای حاکم بر کشور امکان تعامل گسترده با دنیا را به ما نمی دهد. بدبینی و بی اعتمادی در روابط بین المللی ما ریشه دار است و اصلاح آن در کوتاه مدت یا میان مدت ممکن نیست.

به مشکلات و چالشهای بالا باز هم می توان افزود اما با نگاه به همین موارد می شود به سئوال آغازین چنین پاسخ داد: اقتصاد کشور در چهارسال آینده چالشهای زیادی پیش روی خود دارد. نمی توان با خوش بینی و یا انکار مشکلات، امید وضعیت بهتری را بوجود آورد. مهمتر از اینکه مردان کابینه چه کسانی هستند و چه توانی دارند، اینست که چقدر بین دولت و سایر قوا و ارکان کشور درباره چاره سر به در بردن از این شرایط نگران کننده توافق وجود دارد.

مهمترین کار دولت دوازدهم این است که سایر قوا را در تغییر راهبردهای کلان همراه کند و گرنه کار زیادی را نمی توان از پیش ببرد. باید درجه انعطاف و تساهل ما در تعامل با دنیا بالا برود زیرا ظرفیت محدود ما بکار حل این همه مشکل نمی آید. باید درجه رواداری ما با شهروندان خودمان هم بالاتر برود زیرا در غیر اینصورت نیروی کافی مدنی در پشت تغییرات بزرگ و لازم نمی آید. خطای مهلک دولت این است که بخواهد مشکلات را در فرایندهای متعارف و چارچوب اختیارات و وظائفش پی بگیرد، در این صورت بهترین نتیجه اش حفظ وضع موجود خواهد بود و البته واقع بین اگر باشد به بهترین نتیجه هم دل نخواهد بست.

آنچه می خواستم بنویسم را نوشتم اما اگر از من پرسیده شود که آیا دولت می تواند با سایر ارکان کشور به فهم مشترک و توافق بر سر راهکارهای کلان خروج از وضع موجود برسد، پاسخی ندارم.....



یادداشت های مندرج در ستون "میهمان" لزوما دیدگاه سایت امروز نمی باشد.
-----
انتهای پیام

ارسال به شبکه های اجتماعی و پست الکترونیکی

نظر شما

امروز در فیس بوک
آخرین اخبار
  • آیت‌الله العظمی صانعی: احکام اسلام اجازه شکنجه، حتی برای حفظ جان دیگران را نمی‌دهد
  • آیت‌الله العظمی دستغیب: عالمِ عامل است که صادق و امانتدار باشد/ مردم حواسشان است و بیدار هستند
  • ما و همه پرسی کردستان
  • جامعه‌ی مدنی؛ دوستان و دشمنانش
  • بیانیه‌ی ۲۴ تشکل دانشجویی برای «وزیر علوم شایسته»
  • سردار جعفری: رفع حصر به ضرر محصورین است/ چرا فرماندهان سپاه با روحانی دیدار کردند؟
  • پس از ۵۰ روز؛ رضا شهابی به اعتصاب غذای خود در زندان پایان داد
  • امام حسین و کرامت انسان
  • ربابه رضایی همسر رضا شهابی: حالِ جسمانی همسرم وخیم است/امیدوارم به خانه بازگردد
  • فیض‌الله عرب‌سرخی از زندگی و زمانه‌اش که می‌گوید
  • سیاوش حاتم آزاد شد
  • گزارشی از مراسم بزرگداشت آیت الله منتظری در نجف آباد؛ اعتراض احمد منتظری به لغو سخنرانی آیت الله عرب و عمادالدین باقی
  • محکومیت هفت فعال اصلاح طلب به حبس
  • علی مطهری :دستگیری ساسان آقایی و یغمی فشخامی را از قوه قضاییه پیگیری می کنیم
  • اعلام جرم دادستانی علیه تلگرام
  • ابراز نگرانی از وضعیت جسمی عبدالفتاح سلطانی وکیل محبوس در بند ۳۵۰ زندان اوین
  • پنج سال حبس دیگر برای محمود بهشتی تایید شد؛ ۱۴ سال حبس برای یک فعال فرهنگی!
  • امیرارجمند: بعد از هفت سال می‌خواهند اتهامات محصورین را مطرح کنند؟
  • سیدمحمد خاتمی: آینده متعلق به کسانی است که عدالت، صلح و مهربانی را پاس می‌دارد
  • جنگ و پرسش هایی بی پاسخ!
  •