به روز شده: ۱۴:۳۳ تهران - چهارشنبه ۳ خرداد ۱۳۹۶

حصر در آینه خیابان

نویسنده: ساجده عرب سرخی

حال شهر خوب است. دو روز است که شهر، بعد از هفته‌ها نگرانی از آمدن جریانی که به دنبال دیوارکشی در پیاده‌روها و پارتیشن‌کشی در کلاس‌های دانشگاه بود، نفس می‌کشد، ذوق می‌کند، بوق می‌زند و نوار سبزو بنفشش را در هوا می‌رقصاند.

فیلم‌ها و عکس‌های دیشب و امشب همه فضای مجازی را گرفته و نیازی به تشریح آن نیست اما ذکر صحنه‌هایی از منظر یک شهروند ناظر در این روزها، درباره شعارهایی که مرتبط با محصورین و جنبش سبز فریاد می‌شود، خالی از لطف نیست.

۱- بالاتر از میدان ولیعصر جوانی با بلندگوی سبزی فروشی در حالی که به سمت فاطمی حرکت می‌کرد، شعار می‌داد و شعر می‌خواند و گروهی در اطرافش همراهی‌اش می‌کردند. شعارهایش حمایت از روحانی بود تا اینکه به صف گارد ویژه رسید. به محض آنکه جوانان نشسته بر موتور سبز پوش را دید، از حرکت ایستاد، بلندگویش را رو به آنان گرفت و شروع کرد فریاد یاحسین میرحسین، پیام ما روشنه حصر باید بشکنه، برادر شهیدم رایت رو پس گرفتم، عالیه عالیه جای ندا خالیه... سردادن. یکی از جوانان گارد ویژه خامی کرده و عبارت ناشایستی درباره میرحسین به زبان آورد. هنوز حرفش تمام نشده بود که فریاد مردم همصداتر و بلندتر شد و پیرزنی به آنها نزدیک شده و داد می‌زد «عاقبت بخیر نمیشی جوون. خدا به دادت برسد با راهی که می‌روی»... هرچند ارشد گار ویژه سریع وارد ماجرا شد و با تشر به نیروی جوانش او را ساکت کرد، حرکتی که انگار حرص مردم را خواباند و بلافاصله با شعار نیروی انتظامی تشکر تشکر مواجه شد.

۲- برگه‌ای از لیست امید شورای شهر که عکس خاتمی پشت آن بود روی زمین افتاده بود. خم شدم تا عکس بگیرم، بلافاصله مردی میانه‌سال دولا شد و عکس را برداشت و با خشم گفت عکس سید اولاد پیغمبر را انداختید روی زمین و به جای برداشتن، از آن عکس می‌گیرید؟

۳- در دستان مردم نه به صورت محدود، که بسیار وسیع، عکس‌های میرحسین و رهنورد و کروبی و خاتمی بود، روبان‌های سبز دوباره دستبند و سربند شده‌اند. انگار همه حجم ملاحظه‌کاری‌های ۷ سال گذشته محو شده است و مردم بی‌محابا یاد می‌کنند از کسانی که تا همین سال گذشته بردن نامشان تابو بود و جرم. مردم بذل و بخشش می‌کردند و از یکدیگر پوستر قرض گرفته، عکس یادگاری می‌گرفتند.

۴- بالاخر اواسط یوسف‌آباد توانستم سوار یک تاکسی شوم. مرد جوان نگاهی به دستبند سبزم کرد و گفت تو جشن روحانی بودید؟ گفتم بله. گفت اگر راست بگویی که شعار یاحسین میرحسین داده‌ای ازت کرایه نمی‌گیرم. فکر کردم شوخی بامزه‌ای است. اما مرد جوان از بقیه مسافرانش هم همین سوال را کرد و آخرش کرایه که نگرفت هیچ، گفت جای کرایه باز هم اگر رفتید شعار بدهید به جای من.

مشاهداتم طولانی است و از حوصله این فضا خارج، اما توصیف فضا را می‌خواهم بهانه‌ای کنم برای تذکر نکاتی که مدت‌هاست ذهنم را مشغول کرده و حالا که فضای جامعه را می‌بینم راحت‌تر می‌توانم بیانشان کنم.

۱- حصر خانگی میرحسین و رهنورد و کروبی و محدودیت‌های سیدمحمد خاتمی ظلمی آشکار در حق این بزرگواران است که طی سال‌های گذشته خواص و این روزها کل جامعه آن را فریاد می‌کند، اما نکته غم‌انگیز ماجرا آن است که ظلم بیشتر آن است که در یکی از برهه‌های سخت ترمیم و سازندگی کشور، مدیریت کشور از حضور چنین سرمایه‌هایی برای حل بحران‌ها محروم شد. ظلم بزرگ‌تر این سال‌ها دریغ کردن نظام و کشور و مردم از حضور محصورین و سیدمحمد خاتمی است. متاسفانه مقابله با مسئله حصر محدود به بحثی انسانی و حقوق بشری شده و فریادها صرفا غصه‌ای است برای مظلومیت این افراد. بی‌توجهی به این مسئله که حصر فراتر از محبوس شدن این افراد در خانه بدون رعایت حقوق شهروندی‌شان است، خود ظلمی است به میرحسین و کروبی و رهنورد.

۲- برجسته‌ترین جمله پس از پیروزی آقای روحانی، جمله‌ای بود از میرحسین موسوی در بیانیه شماره ۱۳ که پیروزی ما آنجا نیست که کسی در آن شکست بخورد. از دیگر سو، طی این روزها بارها شنیدم که گفته می‌شد چه در جمع‌های انتخاباتی و چه در جشن‌های شادی نام میرحسین و کروبی و رهنورد بیش از نام روحانی به گوش می‌رسد، تا آنجا که دوستی نوشته بود، دختر خردسالش پرسیده مگر روحانی رای نیاورده پس چرا نام میرحسین همه جا می‌آید. همین کافی است تا اهمیت پیام این سه بزرگوار برای شرکت در انتخابات و اخبار رای دادنشان عیان شود.

۳- شعارهای مردم باز هم این حقیقت را مطرح کرد که معترضین اصلی سال ۸۸ آن‌ها بودند، نه شخص میرحسین و کروبی و برخی فعالان سیاسی. در واقع وقتی مردم شعار می‌دهند برادر شهیدم رایت رو پس گرفتم، فریاد می‌کنند که خواهران و برادرانی معترض به خیابان آمدند و هنوز هم اعتراضشان را پس نگرفته‌اند. فقط سرکوب این بار کارگر افتاده تا روزی و زمانی مانند امروز دوباره بگویند که معترضین اصلی آنها بودند و میرحسین و کروبی دنباله‌رو رهبران اصلی‌شان مردم.



-----
انتهای پیام

ارسال به شبکه های اجتماعی و پست الکترونیکی

نظر شما

امروز در فیس بوک
در همین زمینه
  • نامه ای به میرحسین....
  • تو در ایران هستی؛ جایی که قرار بود نفس بکشی/ برای ساجده عرب سرخی
  • صبا، دختر ساجده عرب‌سرخی: چطور می‌توانند من را از مادرم جدا کنند
  • مادر ساجده عرب‌سرخی: اتهام دخترم نوشتن دلنوشته برای پدر زندانی‌اش است
  • احضار ساجده عرب سرخی به دادگاه انقلاب
  • ساجده عرب سرخی بازداشت شد
  • سید! حج چهار ساله‌تان مقبول
  • آری این چنین بود برادر! (برای مصطفی تاج زاده)
  • به همه پیمان های روز الست خویش وفا دارم
  •  
    آخرین اخبار
  • ٩ دستاورد دوم خرداد
  • مطهری: فرصت مناسبی است که ممنوع‌التصویری خاتمی و حصر خانگی در دولت دوازدهم مرتفع شود
  • تاجگردون: رفع حصر و لغو ممنوع‌التصویری سخت‌تر از برجام نیست
  • شیب نگران کننده!
  • اصولگرایان به این ۵ سوال پاسخ دهند
  • بیش از ۵۰۰ روزنامه‌نگار در نامه‌ای خواستار عمل رئیس جمهور به وعده بازگشایی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران و ثبت انجمن روزنامه‌نگاران تهران شدند
  • صفایی فراهانی: مردم به برجام «آری» گفتند/ مسئولین پیام مردم را دریافت کنند
  • ترازوی دانایی مردم
  • بیانیه شورای عالی اصلاح‌طلبان در پی پیروزی "لیست امید" در انتخابات شوراها
  • مراد ثقفى آزاد شد
  • باخت بزرگ اصول‌گرایان در انتخابات شوراها در تهران، مشهد، اصفهان، کرج، شیراز و تبریز
  • حسن روحانی پیروز انتخابات ریاست جمهوری شد
  • بیت آیت الله منتظری: برای آزادی، امنیت و آرامش به حسن روحانی رای می دهیم
  • طولانی باد ساعت های بیداری
  • بیت و بورو
  • بیانیه حسن روحانی درباره انتخابات ریاست جمهوری
  • بیانیه جمعی از سفرا، دیپلمات‌ها و پیشکسوتان بازنشسته وزارت امورخارجه در حمایت از روحانی
  • آیت الله صانعی به روحانی رای می دهد
  • چرا روحانی؟
  • قدردانی محمد خاتمی از اسحاق جهانگیری
  •