به روز شده: ۲۳:۵۲ تهران - دوشنبه ۱۰ اسفند ۱۳۹۴

نامه ای به میرحسین....

نویسنده: ساجده عرب سرخی

از وقتی از زندان آزاد شدم، نوشتن برام سخت شده، انگار وقتی آنجا بودم راحت‌تر جاری می‌شدم در کلمات، انقباض این روزها را نداشتم و سیال بودم. فکر می‌کنم شاید این ویژگی مال همان دیوارها و نرده‌هاست. ذهنت رها می‌شود تا طعم اسارت، کامت را تلخ‌تر نکند. ولی از وقتی از آن در لعنتی برقی بیرون آمدم کلمه‌ها هم بازی‌شان گرفته، آن‌ها هم به اسارت شهر تن داده‌اند. همه‌ی این ها را گفتم که بدانید نمی‌توانم همه‌ی ضربانی را که در تک‌تک سلول‌های بدنم ساری‌ست نمایش بگذارم. نیازی هم نیست، چون آهنگ جمله‌ای که از زبان شما خواندم خطاب به زندان‌بان‌ها، در گوشم زنگ می‌زند که سفیدی بین خطوط اخبار را می‌خوانید و همین، ذره‌ آرامش هم دل معطل مانده‌ام در کوچه‌ی اختر را نوید می‌دهد که جاری شو...

تصویر می‌کنم صدای بلند شبکه خبر را در اتاق با شمارش عددهایی که رنگ دارند، چهره‌تان هرچند آرام است اما رد نگاهی نگران گره خورده با تجربه‌ای تلخ نه چندان دور از خیالم می‌گذرد. صدای آشنایی می‌گوید: «ساعت ۲۱ اینجا تهران است...»

تا به حال خانه‌ی اختر را ندیده‌ام، نمی‌دانم چطور امشب، می‌بینم و می‌شنومتان... انگار همین‌جاست. انگار خانه‌مان زندان اختر شده است. کلمات منقطع گوینده‌ی اخبار تمرکزم را به هم می‌ریزد، چشمانتان برق می‌زد. پلک‌های آرام بسته شده همراه با نفس عمیق بانو، آرامش اتاق را تضمین می‌کند. خواب نمی‌بینم. اشک‌هایم حقیقی‌ست. گونه‌هایم واقعا خیس شده‌اند. هرم نفس‌هایتان را می‌شنوم. به دیشب فکر می‌کنم. به لحظه‌ای که مومنانه برگه‌ی رای را انگشت زدید و در صندوق سیار زندان اختر انداختید. به لبخندی که به مامور زدید و دلش را لرزاندید. به لحظه‌های دلتنگی مادرانه‌ی خانه. به امیدی که کاشته بودید و این روزها جوانه‌اش نمای دلمان شده است. به همه‌ی ۵ سالی که ندیدمتان. به اشک‌های بهاره در اولین شب زندان وقتی می‌گفت «نکند قبل از آنها آزاد شوم... با چه رویی در خیابان‌ها راه بروم؟» به همه‌ی خنده‌های مستانه‌ای که قفل بر آن نرده‌ها زدند. به همه‌ی دلهره‌هایی که رای دهیم یا نه؟ به همه‌ی تشویش‌هایی که نکند از جاده سبز امید منحرف شویم. به همه‌ی دل‌آشوبگی‌های حصر آفتاب..

امشب اما همه جا بودید. امشب صحبت از آرمان‌های ما و شما بود. محافظت از شعله‌هاى امید در سینه‌هامان. پیام آینده روشن است. همان جنگ با سایه‌ها در خیابان‌. صحبت از وجدان بود. امشب همان‌ها که از شما وحشت کرده بودند، دوباره دست در دست آن‌ها که باورتان نداشتند از شادی ما رنجیدند. امشب دوباره همان‌ها که آزاد نمی‌خواهندتان دل در گروه آن‌ها که مزاحم می‌بینندتان از امید ما ترسیدند.

دیروز در صف رای حرف شما بود. یکی می‌گفت میرحسین و رهنورد رای دادند. دیگری می‌گفت نه فقط کروبی رای داده. سومی می‌گفت مهم نیست، همین که خواستند رای بدهند یعنی می‌ارزد ساعت‌ها در صف رای بایستیم.

می‌بینید مهندس؟ همین‌ها نگرانشان می‌کند. از همین می‌ترسند که هرم نفستان موج شکوه بیافریند. همین است که دست و دلشان می‌لرزد که اشاره‌ای صف‌های طولانی بسازد.

و ما... دیگر بزرگ شده‌ایم مهندس. باورتان نمی‌شود که ما همان دختران و پسران پر شر و شور سال ۸۸ باشیم. آرام شدیم. افتاده و حتی تکیده. ۳۰ سال را ۶ ساله زیستیم. آموختیم. ساختیم. مدارا کردیم. گاهی در کنار جاده ایستادیم، نشستیم، خسته شدیم. بریدیم. اما دوباره جان گرفتیم. و هر بار مومن‌تر از پیش راه افتادیم. اما هر چه آمدیم نرسیدیم. به شما نرسیدیم. به شیخ به بانو و به سید ممنوع‌التصویر... راه دراز است. راه سبز امید هنوز ادامه دارد و ما به میانه‌ی آن هم نرسیدیم.

تردید ندارم که شادی امشب یکی از همان دوراهی‌هایی‌ست که نگران بودیم نکند اشتباه بپیچیم. لرزش گام‌هایمان را فقط خدا دید و بی‌تابی دستانی که تعرفه را با اشک می‌نوشت. زیر لب زمزمه می‌کردیم که ما دوباره سبز می‌شویم. ریشه‌های ما در خاک همین سرزمین تنیده و ساقه‌هایمان در همین آفتاب به آسمان می‌رسد.

من امشب بعد از سال‌ها احساس می‌کنم آینده بالاخره به دستمان می‌آید. من امشب دوباره به خانه‌تکانی فکر کردم و فردا. امشب غم و شادی پیوند خورده‌ی دل زخم خورده‌مان رنگ غریبی داشت. امشب باز هم در خنده‌های شاد پیروزی، غم تلخ دلتنگی موج می‌زد. می‌گویم اگر در مسیر درست افتاده باشیم، اگر رد شعاع حقیقت را درست گرفته باشیم، اگر بذرها دیگر جوانه زده باشند تاریخ روزی خواهد نوشت که مردان و زنی سربلند با ایمان خود حصر را شکستند. تاریخ روزی خواهد نوشت از زوج نقاشی که قلم به دست گرفتند و آینده‌ی سبز و روشن مردمشان را در تک‌تک دل‌ها نقاشی کردند. تاریخ همیشه راست می‌گوید.



-----
انتهای پیام

ارسال به شبکه های اجتماعی و پست الکترونیکی

نظر شما

امروز در فیس بوک
در همین زمینه
  • تو در ایران هستی؛ جایی که قرار بود نفس بکشی/ برای ساجده عرب سرخی
  • صبا، دختر ساجده عرب‌سرخی: چطور می‌توانند من را از مادرم جدا کنند
  • مادر ساجده عرب‌سرخی: اتهام دخترم نوشتن دلنوشته برای پدر زندانی‌اش است
  • احضار ساجده عرب سرخی به دادگاه انقلاب
  • ساجده عرب سرخی بازداشت شد
  • سید! حج چهار ساله‌تان مقبول
  • آری این چنین بود برادر! (برای مصطفی تاج زاده)
  • به همه پیمان های روز الست خویش وفا دارم
  •  
    آخرین اخبار
  • این چه وضع رای دادن است؟
  • بیانیه رئیس قوه قضاییه؛ کاشتن بذر نفرت در روز آشتی
  • سیدمحمد خاتمی: مردم خواستار عملی شدن شعارها و برنامه‌هایی هستند که رئیس‌جمهور وعده داده است
  • رهبر چه می‌خواهد؛ مردم چه می‌خواهند
  • دعوت محسن میردامادی برای رای دادن به هر ۴۶ نفر در تهران
  • شکوری‌راد: سرلیست اصولگرایان کارنامه‌اش را بگوید/ امنیت مورد ادعای تندروها، امنیت خودشان است
  • فراخوان بیت آیت الله منتظری برای شرکت در انتخابات
  • آنقدر صبر کنیم تا این میوه برسد
  • پیام مهدی کروبی از حصر خانگی: برای مصلحت مهمتر، یعنی حفظ جمهوریت رای خواهم داد
  • خطاب به نامزدهای انتخابات؛ مطالبات دانشجویان کشور در آستانه‌ انتخابات مجلس دهم
  • آیا شورای نگهبان انگلیسی است؟
  • بیانیه جمعی از خانواده‌های زندانیان سیاسی : هفت اسفند روز تکرار پیام شکستن حصر و رهایی زندانیان سیاسی و اعتقادی است
  • آیت‌الله بیات: حضور نیافتن در انتخابات، یعنی بازتولید اندیشه خلافت و سلطنت در ایران
  • شکوری‌راد: عقلانیتی که امروز حاکم شده، نتیجه ایستادگی میرحسین و کروبی است
  • آیت‌الله سجادی: خوارج جدید تهدید کردند که مسجد مرا به آتش می‌کشند‬
  • حمایت چهار زندانی سیاسی بند ۳۵۰ اوین از فهرست ائتلاف فراگیر اصلاح‌طلبان
  • عیسی سحرخیز در اوین رای می دهد
  • از جیب فقرا در کیسه دزدان و رانت‌خواران
  • اولادقباد: راه قدردانی عملی حاکمیت از مردم، رفع حصر و آزادی زندانیان سیاسی است
  • تاجرنیا: سکوت مجالس اصولگرا علت بزرگ‌ترین اختلاس‌ها و فساد‌های تاریخ بود
  •