به روز شده: ۱۸:۲۵ تهران - شنبه ۹ فروردین ۱۳۹۳

جامعه نگران و منتظر؛ آیا عملکرد حکومت برای نجات سربازان وطن نمره قبولی می‌گیرد؟

امروز: یک حکومت مردمی در قبال شهروندان اش مسئول است. یک حاکمیت سیاسی مسئول حراست از سربازان اش است؛ سربازانی که وظیفه ی حراست از مرزهایش را بر عهده دارند.

با کمال تاسف باید گفت که بعد از گذشت بیش از یک ماه و نیم از ربوده شدن پنج مرزبان ایرانی، واکنش مجموعه حاکمیت و سپاه و بسیج و ارتش، نیروهای اطلاعاتی و امنیتی، و صداوسیما و تریبونهای عمومی به آن قابل قبول نبوده است.

تا اینروزها که سوگوارانه خبر شهادت جمشید دانایی فر، جوان ۲۶ ساله ی زابلی را می شنویم و نگران تر از قبل به سرنوشت چهار سرباز ایرانی اسیر تروریسم می نگریم.

چرا عملکرد حکومت در این باره قابل قبول نبوده است؟ و چه باید بکند تا شایسته اعتماد و افتخار مردم باشد؟

۱) اقدام عملی و واکنش موثر به جای رجزخوانی منفعل:

در حالی که واکنش مردم به خبر ربوده شدن مرزبان ها بسیار شدید و سرشار از نگرانی و انتظار اقدام سریع و موثر بود، با کمال تاسف باید گفت که تا امروز از مسئولین دولتی و حکومتی جز اظهارنظرهای خشک و بی محتوای دیپلماتیک و حداکثر رجزخوانی های بی فایده ی رسانه ای چیزی نشنیده ایم. محکوم کردن تروریسم و خشونت به چه کاری می آید وقتی جان جوانان ایرانی زیر تفنگ تروریست های وحشی هر لحظه در خطر است؟ آیا اکنون زمان موعظه و خطابه است، یا باید به فکر راه حلی عاجل و موثر برای نجات جان سربازان وطن بود؟ راه حل عاجل و موثر هم، همان طور که در موارد پیشین در کشور خودمان و در کشورهای دیگر جهان دیده ایم، بر دو قسم است: یک. رایزنی دیپلماتیک، دو. عملیات نظامی در زمان مقتضی.

ابتدا باید رایزنی دیپلماتیک با تمام کانالهای موجود را در دستور کار گذاشت: اعمال فشار با تمام اهرمهای در دست بر دولتهای درگیر در منطقه (مگر نمی گوییم ایران کشور مهم و اثرگذاری در منطقه است؟ آیا نباید ثمره اش را اکنون ببینیم؟)؛ و سپس، در صورت لزوم، انجام اقدامات تاکتیکی و موقت برای حفظ جان سربازان و حفظ آبروی کشور (از دشمنان مان درس بگیریم: مگر اسرائیل برای حفظ غرور ملی و نشان دادن اهمیت جان شهروندان و سربازان اش یک سرباز ربوده شده اش را با بیش از هزار زندانی فلسطینی معاوضه نکرد؟ یا حتی از آنان که در منطقه حمایت شان می کنیم: مگر سوریه برای آزادی ۴۸ گروگان ایرانی، که به اصطلاح از بازنشسته های سپاه پاسداران بودند، حاضر نشد بیش از ۲۰۰۰ شورشی را آزاد کند؟ و البته تردیدی نیست که مجازات قاطع و عبرت آموز به تروریستهای متجاوز خواسته‌ی بلاشک و قطعی مردم است که باید در اولین زمان ممکن صورت گیرد).

آیا منطقی است که به جای رایزنی دیپلماتیک کلاس درس فلسفه و اخلاق بگذاریم؟ این گفته چه معنی میدهد که خواسته های اعلام شده ی گروه جیش العدل همه «غیرمنطقی» و «ایذایی» است؟ از یک گروه تروریستی که کارش آدم کشی و آدم ربایی است چه کسی انتظار خواسته های «منطقی» و «غیرایذایی» دارد؟ چه کسی جز مسئول نامسئولی که میخواهد با صدور کلماتی بی معنا و نامفهوم مسئولیت اش را فراموش کند؟

۲) توجه بیشتر رسانه ای به موضوع و بازنمایی متناسب آن در تریبونهای عمومی:

مساله ی پنج سرباز ربوده شده مساله ای ملی است. حفظ جان سربازان وطن، که نمایندگان نمادین حاکمیت سیاسی در حفاظت از مرزها هستند، به مثابه ی حفظ هویت سیاسی کشور است. دست اندازی تروریسم خشن و وحشی به مرزبانان ایرانی چیزی بیشتر از تهدید جان چند جوان ایرانی است: این تهدید نمادین مرزها و حاکمیت سیاسی یک کشور است، که پاسخ و واکنشی متناسب میطلبد.

با این توصیف، عجیب است که رسانه های حکومتی در بازنمایی این واقعه این قدر منفعل و بی توجه ظاهر شده اند. آیا مساله پنج جوان ایرانی در بند لایق حضور رسانه ای بیشتر در صداوسیما و تریبونهای نمازجمعه نبود؟ آیا شایسته نبود که مقام های دولتی بیشتر به این فرزندان زیر تیغ مرگ و خانواده های نگران شان توجه میکردند؟ آیا این مساله ی انسانی و ملی در آن حد نبود که مسئولی در تعطیلات نوروزی به دیدن این خانواده ها برود؟ درباره پیگیری و توجه دادن به افکار عمومی از صداوسیما و تریبونهای حکومتی شاید انتظار نمیرفت که در این زمینه منطقی و مناسب عمل کنند، چه آن که به تجربه نشان داده اند در جهان دیگری زندگی میکنند و اولویت های دیگر خودساخته یا دیگرساخته ای بر ذهنیت و تصمیم های شان حکومت میکند. اما از «دولت تدبیر و امید» حتما انتظار بیشتری می‌رود.

۳) دفاع از شان و شرف مملکت:

در مناظره مشهور میان میرحسین موسوی و محمود احمدی نژاد، میرحسین از نقد سیاست خارجی و با مثال ملوانان انگلیسی شروع کرد. از بی ارزش شدن پاسپورت ایرانی گفت و از این که نحوه ی رفتار با ملوانان انگلیسی در شان دستگاه دیپلماتیک ایران نبود. احمدی نژاد در برابر مدعی عذرخواهی کتبی ای از سوی انگلیسی ها شد، ادعایی که هیچ گاه «سندش» دیده نشد و در عوض خبرها از تهدید پنهانی بود که موجب آن «رافت اسلامی!» شده بود. حالا سربازان ایرانی -- بدون کت و شلوار و بی بهره از رافت اسلامی -- زیر تیغ یک گروهک تروریستی با مرگ دست و پنجه نرم میکنند. آیا حاکمیت میتواند این بار رفتاری متناسب با شان و شرف ایرانی نشان دهد؟ آیا مرزبانان ایرانی مشمول توجهی مشابه با ملوانان انگلیسی خواهند شد؟

رفتارهای یک نظام سیاسی در چنین بزنگاه هایی بر حس تعلق شهروندان اش به آن تاثیر جدی می گذارد: اگر دولت و حکومت نتواند از امنیت سربازان اش دفاع کند، و برای نجات شان با اقتدار و قدرت ظاهر نشود و پای شرف مرزها و مرزبانان اش نایستد، تصویری شکسته از حاکمیت سیاسی و هویت ملی بر جای خواهد گذاشت که لاجرم بندهای تعلق و پیوستگی ملی را سست می کند. این تاثیر نه تنها در داخل پراکنده خواهد شد، که پژواکی مستقیم در فضای بین المللی خواهد داشت: کشوری که در حراست از مرزها و شهروندان اش سست و بی اراده ظاهر شود، لاجرم تصویری سست و شکسته خواهد داشت.

مساله ی مرزبانان ایرانی امروز مساله ای انسانی، سیاسی، ملی و بین المللی است که عیار قدرت ملی و تدبیر حکومتی را محک میزند.

واکنش مجموعه ی حاکمیت در روزهای آتی نشان خواهد داد که آیا اولویت های اصلی به سر جای خود بازگشته اند؟

مردم از خود می پرسند آیا نیروهایی که هدف وجودی شان حفاظت از کشور و حراست از مرزها است اینک به جای چرتکه انداختن اقتصادی به جایگاه اصلی شان بازگشته اند؟

و یا به جای آن که در پی تروریست های متجاوز به مرزها بروند و آنها را به چنگال عدالت بسپارند هنوز هم اسیر توهم های خودساخته هستند و دلسوزان ایران و انقلاب را در حصر و حبس می کنند؟

جامعه مدنی درباره ی این موضوع نیز چون بزنگاه های پیشین منسجم و منتظر است: نگران، خشمگین، و امیدوار به اقدامی از سر جدیت و تدبیر بیشتر.

کلمه-بهاره توکلی



-----
انتهای پیام

ارسال به شبکه های اجتماعی و پست الکترونیکی

نظر شما

امروز در فیس بوک
در همین زمینه
  • نامه ظریف به بان کی مون: مردم ایران خواهان اقدام جهانی جهت بازگشت گروگان های ایرانی هستند
  • تأمین امنیت مرز سراوان به سپاه واگذار شد
  • پاسخ ظریف به انتقادات مردم درباره عملکردش در قبال ۵ مرزبان
  • وزارت خارجه پاکستان: مرزبانان در خاک پاکستان نیستند
  • شهادت یکی از مرزبابان ربوده شده ایرانی تایید شد
  • برکناری و معرفی چند فرمانده خطاکار حادثه ربودن مرزبان ایرانی به مرجع قضایی
  • درخواست رویا تیموریان از مردم برای حمایت از کمپین آزادی سربازان ربوده شده
  • نامه زیباکلام به جیش‌العدل درباره مرزبانان ایرانی
  • وزارت کشور: اطلاعات تازه‌ای درباره ۵ مرزبان داریم
  •  
    آخرین اخبار
  • آیت الله دستغیب: آزادی محصورین وحدت ملی را افزایش و مردم را خوشحال می‌کند
  • آیا رهبری پس از حکم معنادار سه هفته پیش، پیام تسلیت خواهند داد!؟
  • رفع حصر و آزادی زندانیان؛ ضرورت بازیابی اخلاق و راهی برای آشتی ملی
  • علی شمخانی: مرزهای شرقی پاکسازی می‌شود/ به زودی جیش‌العدل را به خاک سیاه می نشانیم
  • جبهه مشارکت: تقویت حس امید و اعتماد ملی بارفع حصر و دفع فضای امنیتی
  • علی مطهری: اسلامیت منهای جمهوریت قابل تحقق نیست
  • حسن روحانی: بدترین افراط‌ها نگفتن واقعیت‌ها به مردم است
  • مدیریت تندروها کلید دستیابی به توافق هسته ای موفق با ایران است
  • ماجرای اجازه‌ای که به احمدی‌نژاد ندادند
  • کمک سپاه به اقتصاد؛ امانتداری پول مردم با نهادهای غیرپاسخگو وناشفاف؟
  • هنوز ۹ میلیون بی سواد در کشور وجود دارد
  • اعتراض فرگوسن به رفتار غیرقانونی در ایران
  • روحانی: به فامیل من هم خارج از ضابطه خدمات ندهید
  • رضا رشیدپور: ممنوع التصویری من بی‌ارتباط با حوادث سال ۸۸ نیست
  • علی شمخانی: خرمشهر شهر وعده های بی عمل است
  • سیدمحمد خاتمی: در کشورهای بی‌بهره‌ از مردمسالاری، رابطه میان حاکم و مردم، رابطه "ارباب و رعیت" است
  • تبریک نوروزی دراویش زندانی: امیدواریم حاکمان نیز نوروز را تجربه کنند
  • هند طلب نفتی ایران را به یورو می دهد
  • انتقاد مشاور ابتکار از تاثیر تحریم‌ها بر محیط زیست
  • توبه حقیقی، توبه قضایی
  •