به روز شده: ۱۰:۲۸ تهران - چهارشنبه ۲۴ مهر ۱۳۹۲

آیت الله دستغیب: نباید با حراج اموال مردم؛ محتاجشان کرده و با منت اندک ماهیانه ای به آنان پرداخت

امروز: آیت الله العظمی سیدعلی محمد دستغیب با اشاره به اینکه مسؤلین کشور امانتدار اموال مردم و بیت المال مسلمین هستند، خاطرنشان کرد که مسئولان وظیفه دارند ثروت جامعه را به شکل صحیح و منطقى و عزتمند صرف مردم کنند و با ایجاد اشتغال و رونق اقتصاد کشور و توسعه‌ى عدالت، در راه توزیع ثروت میان همه‌ى اقشار مردم بکوشند، نه آن که با حراج اموال مردم، فقر را میانشان پراکنده سازند و آنان را محتاج و نیازمند خود بار بیاورند، تا چشم به اندک ماهیانه‌اى داشته باشند که با منّت به آنان مى‌پردازند؛ مثل دجّال که در آخر الزمان بر خرى سوار مى‌شود و نان و خرما و آب به مردم مى‌دهد و آنها را به دنبال خود مى‌کشاند.

به گزارش کلمه، این مرجع تقلید مقیم شیراز که در باره ی مصادیق و روش های پذیرش انفاق سخن می گفت، تاکید کرد: اختیار انفال مسلمین در زمان غیبت، به دست فقیه متعهد مسؤل است، ولى او نیز نمى‌تواند هر طور که مى‌خواهد در آن تصرف کند، فقط مى‌تواند براى گذران زندگى خود، به اندازه‌ى دیگران از آن بردارد. بى‌تردید همه‌ى مسؤلین در هر مقامى که باشند در پیشگاه خداوند مورد سؤال قرار مى‌گیرند.

متن کامل تفسیر سوره بقره، آیات ۱۹۵ به گزارش پایگاه اطلاع رسانی مسجد قبا به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحمن الرحیم

وَ أنْفِقُوا فی سَبیلِ اللهِ وَ لا تُلْقُوا بِأیْدیکُمْ اِلَى التَّهْلُکَةِ وَ أحْسِنُوا اِنَّ اللهَ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ( ۱۹۵)

و در راه خدا انفاق کنید و با دست خود، خود را به هلاکت نیفکنید و نیکى کنید که خدا نیکوکاران را دوست مى‌دارد.

احکام موسیقى

گوش کردن به موسیقى و آوازى که مخصوص مجالس لهو و لعب و رقص مختلط زن‌ها و مردها است و محرک شهوت است جایز نیست. روایاتى که مبنى بر حرمت موسیقى از حضرات معصومین وارد شده، ناظر به همین مجالس است که غالبآ براى خلفاى اموى و عباسى ترتیب داده مى‌شد و زنان مغنّیه آواز مى‌خواندند و مى‌رقصیدند.

ملاک تشخیص مهیّج شهوت بودن موسیقى نوع افراد است. موسیقى‌هایى که زن را براى مرد و مرد را براى زن یا زنان و دختران جوان را براى هم یا مردان و پسران را براى هم به تحریک شهوى مى‌آورد، حرمت قطعى دارد، امّا کمتر از این؛ یعنى موسیقى‌ها و آوازهایى که مهیّج شهوت یا موجب ترقص نیست و صرفآ ایجاد شادى یا غم مى‌کند و یا ملایم‌تر از این است، حرمتى ندارد. به قول فیض کاشانى بعضى موسیقى‌ها که انسان را به یاد خدا مى‌اندازد، دلیلى بر حرمتشان نیست. درباره صداى زن برای زن هم همین قاعده وجود دارد، اما برای مرد اشکال دارد.

البتّه خوب است طلاب و مؤمنین جانب احتیاط را از دست ندهند و هر چه مى‌توانند از موارد مشکوک پرهیز کنند. مخصوصآ وقتى که در میان جمعى هستند، باید بیشتر مواظب باشند چون گاه رفتار آنان ملاک دیندارى دیگران است. از آن طرف هم سخت‌گیرى بیش از حد در این رابطه و خاموش کردن هر صداى موسیقى و آوازى که از تلوزیون و رادیو پخش مى‌شود لزومى ندارد و گاه تأثیر منفى بر دیگران مى‌گذارد.

انفاق

انفاق مصادیق و روش‌هاى مختلفى دارد از جمله انفاق مال، انفاق علم و انفاق نفس.

انفاق مال براى همه مردم، در هر موقعیت و طبقه‌اى که باشند، مصداق دارد، چه سرپرست یک خانواده، چه ثروتمندان و چه مسؤلین کشور.

کسى که سرپرست یک خانواده است، وظیفه دارد نفقه‌ى همسر و فرزندان خود را تأمین و مایحتاج زندگى آنان را فراهم کند. انفاق به خویشاوندان فقیر براى کسانى که توانایى مالى دارند، یک وظیفه است. کوتاهى در این انفاقات باعث ایجاد خلل و گاه از هم پاشیدگى خانواده مى‌شود و این همان «تهلکه» براى شخص و خانواده است. احسان در این نوع انفاق، ملاحظه‌ى آبروى افراد و پرهیز از منّت گذارى است.

ثروتمندان جامعه نیز وظیفه دارند سهم خود را از ثروتى که از جامعه دریافت کرده‌اند، براى کمک به عموم مردم بپردازند. در روایت است از رسول خدا صلّى الله‌علیه وآله که راه نجاتى براى ثروتمندان نیست مگر آن که از بالا و پایین و راست و چپ و پیش رو و پشت سر انفاق کنند.

در انفاق باید بهترین چیزهاى خود را بدهند، نه چیزهایى را که مى‌خواهند دور بیندازند یا آنچه ارزش مالى چندانى ندارد.

(یا أیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا أنْفِقُوا مِنْ طَیِّباتِ ما کَسَبْتُمْ وَ مِمّا أخْرَجْنا لَکُمْ مِنَ الاْرْضِ وَ لا تَیَمَّمُوا الْخَبیثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَ لَسْتُمْ بِآخِذیهِ اِلّا أنْ تُغْمِضُوا فیهِ وَ اعْلَمُوا أنَّ اللهَ غَنِیُّ حَمیدٌ)[۱]

«اى کسانى که ایمان آورده‌اید از نعمت‌هاى پاکیزه‌اى که به دست آورده‌اید و از آنچه براى شما از زمین بیرون آورده‌ایم انفاق کنید و در پى آن نباشید که از جنس نامرغوبى انفاق کنید که خود آن را نمى‌پذیرید، جز با چشم‌پوشى و بدانید که خدا بى‌نیاز و ستوده است.»

مسؤلین کشور هم که امانتدار اموال مردم و بیت المال مسلمین هستند، وظیفه دارند ثروت جامعه را به شکل صحیح و منطقى و عزتمند صرف مردم کنند و با ایجاد اشتغال و رونق اقتصاد کشور و توسعه‌ى عدالت، در راه توزیع ثروت میان همه‌ى اقشار مردم بکوشند، نه آن که با حراج اموال مردم، فقر را میانشان پراکنده سازند و آنان را محتاج و نیازمند خود بار بیاورند، تا چشم به اندک ماهیانه‌اى داشته باشند که با منّت به آنان مى‌پردازند؛ مثل دجّال که در آخر الزمان بر خرى سوار مى‌شود و نان و خرما و آب به مردم مى‌دهد و آنها را به دنبال خود مى‌کشاند.

اختیار انفال مسلمین در زمان غیبت، به دست فقیه متعهد مسؤل است، ولى او نیز نمى‌تواند هر طور که مى‌خواهد در آن تصرف کند، فقط مى‌تواند براى گذران زندگى خود، به اندازه‌ى دیگران از آن بردارد. بى‌تردید همه‌ى مسؤلین در هر مقامى که باشند در پیشگاه خداوند مورد سؤال قرار مى‌گیرند.

اگر مسؤلین فقط به خود بپردازند و اگر توزیع عادلانه ثروت میان مردم صورت نگیرد و نیازهاى روزانه‌ى آنان به شکل صحیح تأمین نشود، کشور به ورطه‌ى هلاکت و نابودى کشیده مى‌شود، همچنان که بسیارى از کشورهاى دیگر دنیا، در طول تاریخ از این بابت ضربه خوردند.

یکى دیگر از مصادیق انفاق، انفاق علم، مخصوصآ علوم دینى است. بسیار خوب است که در میان خانواده یا در یک مهمانى یا مجلسى که موقعیت مناسب است، مسئله‌اى یا روایتى یا حکایتى یا یک نکته اخلاقى، در حد حوصله‌ى مجلس بیان شود. این انتشار علم و کمک به هدایت دیگران، انفاق بسیار مهمى محسوب مى‌شود و هر کس متناسب با سن و تحصیلات و تجربه‌اى که دارد مى‌تواند در این کار مشارکت کند.

چندى پیش آقاى روحانى جلسه‌اى با نخبگان کشور گذاشته بود و آنان را امیدوارى مى‌داد. این کار خوب و ارزشمندى است، به شرط آن که در عمل هم همین طور باشد؛ یعنى این جوانان مستعد را به کار گیرند و متناسب با دانشى که آموخته‌اند از آنان استفاده کنند. این کار نوعى انفاق محسوب مى‌شود. نخبگان و جوانان کشور هم نباید فقط به فکر پول جمع کردن باشند، البتّه باید متناسب با شأن اجتماعى خود از لحاظ مالى تأمین باشند. تأمین مؤنه‌ى آنان موجب جلوگیرى از مهاجرت آنها به کشورهاى دیگر مى‌شود. نباید آنان را سرخورده و دلسرد کرد، که این کار گناه کوچکى نیست. سرخوردگى این مغزهاى مستعد باعث مى‌شود آنان دین خود را رها کنند و به خدمت اجانب درآیند. این کار براى جامعه و خود آنان هلاکت‌بار است. ناگهان صبح مى‌کنیم و مى‌بینیم کشور از جوانان مستعد و متخصص خالى شده است و همه به کشورهاى اروپایى و آمریکا و اسرائیل پناهنده شده‌اند و علیه خودمان نظریه مى‌دهند.

از امام خمینى نقل شده که خطاب به شاه مى‌گفت: تو کارى بر سر مردم آورده‌اى که اگر شاه ممکلت مریض شود، باید براى معالجه‌اش از کشور بیگانه طبیب بیاورند.

ممکن است بعضى جوان‌ها به مقتضاى سن و سال خود انتقادهایى داشته باشند، باید انتقادها را پاسخ دهند، نه آن که آنها را به زندان بیندازند یا فرارى دهند. بعضى از این زندانیان سیاسى، متخصص‌هاى کار بلد و مغزهاى مستعد و نخبه‌اى هستند که مى‌شد با مقدارى مدارا و لطافت آنها را جذب کرد و از استعدادهایشان به نفع کشور و انقلاب استفاده نمود، امّا وقتى با اقدامات نسنجیده موجبات نارضایتى آنان فراهم مى‌شود، یا استعدادهایشان کور مى‌شود و یا به اجانب پناه مى‌برند و علیه کشور خود اقدام مى‌کنند و این مصداق هلاکت براى جامعه و آنان است.

انفاق به خویش

خداى تعالى در سوره آل عمران مى‌فرماید :

(لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتّى تُنْفِقُوا مِمّا تُحِبُّونَ)[۲]

«هرگز به نیکوکارى نمى‌رسید تا از آنچه دوست دارید انفاق کنید.»

دوست داشتنى‌ترین چیز نزد هر کس، بعد از خدا و پیامبر و اهل بیتش، خود او است. پس یکى از مهم‌ترین مصادیق انفاق در راه خدا، گذشتن از خویش است. انفاق به خود به معناى خوب خوردن و خوب پوشیدن و خوب خوابیدن نیست، بلکه حرکت در راه سعادت ابدى است. سعادت انسان در گروى یک زندگى مرفه مادى، در عمر محدود و کوتاه دنیا نیست. انسان براى رسیدن به سعادت ابدى و چشیدن طعم خوشبختى دائمى خلق شده است.

از آن طرف کسى که واقعآ خود را دوست مى‌دارد و خیر و صلاح خود را مى‌خواهد باید خویش را از سقوط در ورطه‌ى هلاکت باز دارد. هلاکت یعنى تن دادن به حیوانیت. کسى که فقط به فکر ثروت اندوزى و شهوت‌رانى و شکم‌بارگى است، به زندگى حیوانى تن داده و صورت برزخى‌اش حیوان است و این هلاکت واقعى است.

انفاق به خود؛ یعنى انجام کارهایى که ما را به خدا نزدیک مى‌کند، آن هم از راهى که خود او فرموده است؛ یعنى رعایت تقوا؛ یعنى مراقبت بر نمازى که وسیله‌ى تقرّب پرهیزکاران است. لازم نیست زیاد نماز بخواند، خواندن نمازهاى واجب و تا حد امکان نوافل کفایت مى‌کند، امّا باید با توجّه بخواند و از خدا بخواهد که موفق به خواندن نمازى شود که او دوست مى‌دارد. این باید خواست حقیقى همه ما باشد. نخواندن نماز یا سبک شمردن آن انسان را از خدا دور مى‌سازد و او را به فحشا و منکر وا مى‌دارد. کسى که با نماز بیگانه است، به حیوانیت خود بازگشت مى‌کند ولى کسى که با نماز مأنوس است، از حیوانیت فاصله مى‌گیرد و انسانیتش تقویت مى‌شود.

از این بالاتر، انسان خلیفه‌ى خدا بر روى زمین است.

(أمَّنْ یُجیبُ الْمُضْطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکْشِفُ السُّوءَ وَ یَجْعَلُکُمْ خُلَفاءَ الاْرْضِ)[۳]

«کیست آن که اجابت مى‌کند درمانده را وقتى که او را مى‌خواند و گره‌گشایى مى‌کند و شما را جانشینان زمین مى‌گرداند؟»

(اِنّی جاعِلٌ فِی الاْرْضِ خَلیفَةً)[۴]

«من در زمین جانشینى قرار خواهم داد.»

خلیفه (جانشین) باید نسخه بدل آن که جایش نشسته باشد. این به معناى خدا شدن انسان نیست، بلکه صفات خدایى را در خود ظاهر مى‌کند. خداوند «ارحم الراحمین» است؛ «اصدق الصادقین» است؛ «ستّار العیوب» و «غفّار الذنوب» است. کسى که جانشین خدا مى‌شود باید به بندگان خدا رحم کند و نگوید این شخص صلاحیت رحم ندارد. خداى تعالى به کسى که تمام عمر کافر بوده، روزى مى‌دهد و حتّى یک روز و یک ساعت رزقش را به تأخیر نمى‌اندازد. اگر پس از یک عمر بت پرستى رو به او آورد، مى‌پذیردش. این رحم خداى تعالى است. اگر قرار باشد این و آن را از رحم خود استثنا کنیم، دیگر کسى باقى نمى‌ماند که مشمول رحم ما گردد.

خلیفه خدا باید راستگو باشد و راستگویى در رفتار و کردار را سجیه‌ى خویش سازد، هم با خدا و هم با خلق خدا. نه آن که در ظاهر چیزى نشان دهد که در باطنش نیست، یا رفتارش در خانه با بیرون خانه متفاوت باشد.

خداوند امانتدار است، خلیفه‌ى او نیز در امانت خیانت نمى‌کند.

حضرت موسى با گروهى از بنى اسرائیل براى نماز باران از شهر بیرون رفتند و دست به دعا و درخواست و التماس بلند کردند. خدا فرمود: اى موسى در میان شما گناهکارى وجود دارد که مانع اجابت دعاى شما مى‌شود. موسى از نام و نشان او پرسید، امّا خداوند فرمود: من او را رسوا نمى‌کنم. خودش بیرون رود. موسى پیام حق تعالى را به قوم رساند. شخص گناهکار لحظه‌اى با خداى خود خلوت کرد و از سر صدق توبه نمود و از خدا خواست آبرویش را نریزد. طولى نکشید که ابر در آسمان ظاهر گشت و باران بارید. موسى گفت: بار پروردگارا! هنوز آن شخص گناهکار از میان ما بیرون نرفته است. خداوند فرمود: اکنون به آبروى همان شخص باران فرستادم.

کسى که مى‌خواهد خلیفه خدا شود باید عیب پوش و آمرزنده باشد و لغزش‌هاى دیگران را پیش از آن که عذرخواهى کنند ببخشد. چه خوب است پدرى که عمرى از فرزندش جفا دیده، با یک عذرخواهى کوچک او، که شاید از سر شوخى هم باشد، او را ببخشد!

این صفات خوب در همه‌ى ما وجود دارد، کافى است کمى به خود انفاق کنیم تا سربرآورند و ظهور یابند، که اگر این کار را نکردیم، خویش را به هلاکت افکنده‌ایم. کسى که از صفات عالى الاهى بى‌بهره است، چنان زندگى برایش تنگ و سخت مى‌شود که گویى سنگ آسیاب بر سر گرفته و دور خود مى‌چرخد و راه پیش و پس ندارد.

باید بتوانیم اول به خود احسان کنیم و بعد به دیگران. کسى که مدعى طلبگى و علم است، باید هم خود با خدا مأنوس باشد و هم دیگران را با خدا انس دهد و این کار با لغوگویى و بیهودگى و غفلت، شدنى نیست.

ملاک ارجمندى نزد خداى تعالى، تقوا است، نه علم و ثروت و شهرت. تقوا یعنى انجام واجبات و ترک محرمات، از سر اخلاص. بعد از تقوا باید درباره خود کمى تأمل کنیم و باب خودشناسى را به روى خود بگشاییم، که فرموده‌اند :

«مَنْ عَرَفَ نَفْسَه فَقَد عَرَفَ رَبَّه»[۵]

«کسى که خود را بشناسد، خداى خود را شناخته است.»

باید بفهمیم که چه جایگاه و منزلتى داریم و تا کجا مى‌توانیم بالا برویم. این شناخت بالاترین احسان به خویش است. اِنَّ اللهَ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ



-----
انتهای پیام

ارسال به شبکه های اجتماعی و پست الکترونیکی

نظر شما

امروز در فیس بوک
در همین زمینه
  • معاون اول رئیس‌جمهور: سعی می‌کنیم یارانه نقدی این ماه را بپردازیم/وضعیت منابع و مصارف هدفمندی نگران‌کننده است
  • معاون اول رئیس‌جمهور: سعی می‌کنیم یارانه نقدی این ماه را بپردازیم/وضعیت منابع و مصارف هدفمندی نگران‌کننده است
  • آیت الله دستغیب: شرط گذاشتن و تهدیدکردن برای آزادی محصورین صحیح نیست، آنها بی جهت سالها زندانی بوده اند
  • هاشمی رفسنجانی: حکومت، بدون حضور و اراده مردم دوام ندارد
  • حسن روحانی: اول باید معیشت مردم بهبود یابد
  • دو سوم نمایندگان مجلس یارانه می‌گیرند
  • رادان: مردم هیچگاه نقش یگان ویژه در سال ۸۸ را فراموش نمی کنند
  • ۲۲ میلیون نفر از فهرست یارانه بگیرها حذف شدند
  • نتایج یک نظرسنجی: اکثریت مردم آمریکا خواستار افزایش رابطه با ایران هستند
  •  
    آخرین اخبار
  • هاشمی خطاب به رسانه ضرغامی: مردم ایران امروز آگاه شده اند و عقل خود را دست جعبه ای که سانسور می کند نمی دهند
  • رفع حصر خانگی و رهایی حصرشدگان؛ بخشش مجرمان یا احقاق حق مظلومان؟
  • دیدار معاونان وزیران خارجه ایران و آمریکا در ژنو
  • عیسی سحرخیز: رفع حصر نشانه عقلانیت خواهد بود
  • شجریان، ناظری و علیزاده در چهاردهمین جشن سالگرد تاسیس خانه موسیقی
  • سخنگوی اشتون: صداهای خوبی از تهران شنیده می شود
  • خسرو حسینیان نماینده مجلس: هاشمی با سفر به کرمانشاه به دنبال راهی برای اظهار وجود بود
  • وزیر اطلاعات: فضای امن در دانشگاه‌ها، راهبرد وزارت اطلاعات است
  • ممانعت از حضور دانشجویان برای مراسم روز عرفه دانشکده علوم اجتماعی به دستور فرهاد رهبر
  • عراقچی: مذاکرات ایران . 5+1 در فضای مثبت برگزار شد
  • مطالبه‌ آزادی یا انتظار عفو؟
  • کاهش ۴۴ درصدی تولید خودرو در شش ماهه نخست سال
  • دولت آمریکا خطاب به کنگره: با تصویب تحریم‌های جدید مذاکرات ایران و ۱+۵ را مختل نکنید
  • بهزاد نبوی نه آزاد شده و نه به مرخصی آمده است
  • اردشیر امیرارجمند: رفع حصر باعث نشاط اجتماعی، سیاسی و اقتصادی کشور می‌شود
  • ممانعت دادسراى اوین از آزادى پژمان ظفرمند
  • محسنی اژه ای : قرار نیست موسوی و کروبی آزاد شوند/ خاتمی ظلم کرده و هنوز ممنوع‌الخروج است
  • نامه هماهنگ کنندگان طومار اعتراضی کارگران به وزیر کار: برای توقف ستم معیشتی تلاش کنید
  • مهران رهبری از دراویش گنابادی در دادگاه تجدید نظر تبرئه شد
  • دیدار ظریف و اشتون در ژنو
  •