به روز شده: ۱۷:۲۲ تهران - سه شنبه ۹ آبان ۱۳۹۱

آیت الله دستغیب: فقط ظالمان و ستمگران در مقابل امام زمان(عج) می ایستند

امروز: آیت الله دستغیب درباره ظهور امام زمان (عج) می گوید: ظهور حضرت، پاسخى است به دادخواهى مظلومین، از دست ظالمان و معمولا در هر جامعه‌اى، درصد بیشتر مردم اسیر ظلمند، و ظالمین، از یک یا دو درصد تجاوز نمى‌کنند، لذا هنگام ظهور، این ستمگرانند که در مقابل حضرت مى‌ایستند، نه ستمدیدگان. آرزوى این بیچارگان، رهایى از زیر یوغ ظلم است و وقتى کسى را ببینند که مى‌تواند آنها را نجات دهد، مسلما یاریش مى‌کنند.

این مرجع تقلید معتقد است: در میان ستمگران نیز همه یک جور نیستند؛ بعضى بار سنگین‌ترى از ظلم بر دوش دارند و بعضى عمّال ظالمینند، که یا فریب خورده‌اند یا ناچار شده‌اند. بیشتر آنها هم وقتى حضرت صاحب را ببینند، تسلیم مى‌شوند. بنابراین تعداد بسیار اندکى در مقابل امام زمان مى‌ایستند و با ایشان مى‌جنگند و هلاک مى‌شوند. پس چنین نیست که در هنگام ظهور، آن قدر مردم کشته شوند که جوى خون یا دریاى خون به راه بیفتد. اگر خدا مى‌خواست زمین را با کشتن مردم پاک کند، با زلزله‌اى یا صاعقه‌اى یا مَرَضى این کار را مى‌کرد و دیگر نیازى به حضرت صاحب الزمان نبود، در حالى که هدف ظهور، آشنا کردن مردم با خدا و تقرّب آنان به او است، نه کشتن و جهنمى کردن آنها.

گزارش بیانات ایشان در جلسه تفسیر قرآن خود را به نقل از وب سایت حدیث سرو در ادامه بخوانید:

تفسیر سوره نساء جلسه ۶۶ ، آیات‌ ۱۱۳ و ۱۱۴

لا خَیْرَ فی کَثیرٍ مِنْ نَجْواهُمْ إلّا مَنْ أمَرَ بِصَدَقَةٍ أو مَعْرُوفٍ أو اِصْلاحٍ بَیْنَ النّاسِ وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللهِ فَسَوْفَ نُؤْتیهِ أجْرآ عَظیمآ( ۱۱۴)

وَ مَنْ یُشاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَیَّنَ لَهُ الْهُدى وَ یَتَّبِعْ غَیْرَ سَبیلِ الْمُؤمِنینَ نُوَلِّهِ ما تَوَلّى وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصیرآ( ۱۱۵)

«در بسیارى از سخنان مخفیانه‌ى آنان خیرى نیست، مگر کسى که به صدقه، یا کار نیک یا اصلاح میان مردم فرمان دهد و هر کس در طلب رضاى خدا چنین کند، به زودى پاداش بزرگى به او کرامت خواهیم کرد.» (۱۱۴)

«و هر کس بعد از روشن شدن راه حق، با رسول خدا به مخالفت برخیزد و راهى جز راه مؤمنین درپیش گیرد، او را در همان راه که برگزیده، وامى‌گذاریم و به دوزخش مى‌کشانیم و چه بد سرانجامى است.» (۱۱۵)

نجواهاى پنهانى

لا خَیْرَ فی کَثیرٍ مِنْ نَجْواهُمْ؛ «نجوا» به معنى سخن محرمانه و درگوشى است. بعضى معتقدند اصل آن از «نجوة» به معنى مکان مرتفع است که سیل به آن نمى‌رسد. گویى نجوا کنندگان سخن خود را به محلى بالا مى‌برند که کسى غیر از خودشان به آنجا نمى‌رسد. (قاموس قرآن، ۷، ۲۷)

تشکیل مجالس سرّى براى گفت و گو درباره‌ى موضوعاتى خاص، به دور از چشم دیگران نیز نجوا قلمداد مى‌شود. به طور کلى این گونه مجالس و سخنان درگوشى، مورد رضاى خداى تعالى نیست و بیشتر به عمل شیطان مى‌ماند، مگر آنکه براى یکى از این سه چیز باشد:

اِلّا مَنْ أمَرَ بِصَدَقَةٍ؛ اگر عده‌اى دور هم جمع شوند و به طور مخفیانه براى کمک به شخص آبرودارى هم‌فکرى و همکارى کنند و از این کار نیّتى جز رضاى خدا نداشته باشند، بهره‌مند از پاداش بزرگ الاهى مى‌شوند.

این را نیز باید دانست که صدقه منحصر به مال نیست و کمک براى رفع هر نوع گرفتارى از دیگران، نوعى صدقه محسوب مى‌شود. امیرامؤمنین علیه السلام مى‌فرماید: یکى از مصادیق صدقه این است که انسان از شأن و وجهه‌ى خود براى خیر رساندن به دیگران استفاده کند. البته این غیر از پارتى‌بازى و یا سفارشات ناحق و سوء استفاده از موقعیت خویش است.

أوْ مَعْرُوفٍ؛ یکى دیگر از استثنائات نجوا، مطلق کار خیر و پسندیده است؛ تشکیل جلساتى به منظور اشاعه‌ى یک معروف یا جلوگیرى از یک منکر ـ البته از راه شرعى و عقلى آن ـ از مصادیق معروف است.

أوْ اِصْلاحٍ بَیْنَ النّاسِ؛ سومین مورد جواز نجوا، آنجا است که با هدف رفع کدورت و ایجاد صلح و آشتى میان مردم و گروه‌هاى مختلف صورت گیرد.

وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللهِ فَسَوْفَ نُؤْتیهِ أجْرآ عَظیمآ؛ کسانى که فقط به منظور جلب خشنودى پروردگار، و نه به دست آوردن اسم و رسم یا حفظ شأن و شهرت خویش، به طور مخفیانه این کارها را مى‌کنند، از پاداش بزرگ خداوند بهره‌مند مى‌گردند.

اگر نجواها و جلسات محرمانه با هدفى متضاد با اهداف فوق صورت پذیرد؛ مثلا عده‌اى دور هم جمع شوند تا براى کسى زحمتى ایجاد کنند، یا آبرویش را بریزند، یا اتّحاد میان قوم یا ملّتى را از بین ببرند، یا در اعتقاداتشان شبهه افکنند، مشمول عذاب دردناک خداى تعالى مى‌شوند.

کناره‌گیرى از پیامبر

وَ مَنْ یُشاقِقِ الرَّسُولَ؛ «شقاق» به معناى جدا شدن در اثر مخالفت و دشمنى است. هر کس، پس از آنکه هدایت برایش روشن شد، از رسول خدا جدا شود و با او به دشمنى برخیزد و از مسیر اهل ایمان بیرون رود، خداى تعالى او را در همان راهى که برگزیده، به خود رها مى‌کند و در آخرت به دوزخش مى‌افکند.

یکى از تأویلات این آیه، همان شأن نزولى است که ذکر شد. مجمع البیان درباره عاقبت آن مرد (ابن ابى ابیرق) مى‌نویسد: وى به کفر گرایید و مرتد شد و به مشرکین مکه پیوست. در آنجا نیز دیوارى را سوراخ کرد که به خانه‌اش دستبرد بزند ولى دیوار بر سرش فروریخت و هلاک شد. کلبى گوید: او به شام رفت. در یکى از منازل میان راه دست به سرقت زد و مقدارى متاع دزدید ولى پیش از فرار به دام افتاد و آن قدر سنگش زدند تا مرد.

تأویل دیگر آیه

یکى دیگر از تأویلات آیه، دشمنان مولا على علیه السلام و فرزندان معصوم اویند. هر کس با وجود علم به ولایت ایشان و روشن شدن راه هدایت، از فرمان پیامبر سرپیچى کند و به غیر راه مؤمنین رود، به خود واگذار مى‌شود و به جهنم درمى‌افتد.

علّت زیر پا گذاشتن دستور پیامبر یا در مراحل بعد، دستورات ائمه اطهار علیهم السلام، گاه دلخور بودن از آنان بر اثر یک سوء تفاهم یا سوء ظن بى‌مورد و گاهى به خاطر ریاست‌طلبى و یا حسادت به جایگاه آنان بود. بعضى اوقات فقط یک نفر از راه ایشان کنار مى‌گیرد، اما بعضى اوقات کسى پیش مى‌افتد و عدّه‌ى زیادى رابه دنبال خود مى‌کشاند و تا ظهور حضرت مهدى عجّل الله تعالى فرجه مردم را از راه آنان منحرف مى‌سازد. کسانى که در مقابل حضرات معصومین ادّعاى امامت داشتند، چه از خلفا و چه از دانشمندان، همگى از مصادیق (مَنْ یُشاقِقِ الرَّسُولَ) هستند.

واقعآ جاى بسى تعجب است که افرادى پیدا شوند و به کسى چون حسین بن على علیه السلام که پیامبر آن همه درباره‌اش سفارش فرمود، لقب خارجى دهند و او را از دین جدّش برکنار بدانند و بگویند بر امام وقت (یزید بن معاویه) خروج کرده است. این نتیجه‌ى عوض شدن همه‌ى ارزش‌هاى دینى و اجتماعى است.

در زمان امام حسن علیه السلام نیز با وجود آنکه ابتدا مردم با ایشان بیعت کردند، دسته دسته به معاویه پیوستند و حتى قول خیانت به آن حضرت را به معاویه دادند.

در تفسیر عیاشى آمده است که وقتى امیرالمؤمنین در کوفه بود، عدّه‌اى از مردم نزد ایشان آمده، درخواست کردند براى نمازهاى مستحبى ماه رمضان امام جماعتى معیّن کند. حضرت نپذیرفت و آنها را از برگزارى جماعت نهى کرد. آنها در مسجد جمع شدند و گریه کنان فریاد مى‌زدند: «وا رمضانا، وا رمضانا» حارث اعور نزد امیرالمؤمنین آمد و عرض کرد: مردم ضجّه مى‌زنند و از این سخن شما ناراحتند. حضرت وقتى چنین دید، فرمود: رهایشان کن. هر کس را که مى‌خواهند براى نماز انتخاب کنند. سپس این آیه را تلاوت فرمود: (وَ من یَتَّبِعْ غَیْرَ سَبیلِ الْمُؤمِنینَ نُوَلِّهِ ما تَوَلّى وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصیرآ).

تشخیص مؤمنین

براى قدم گذاشتن در راه مؤمنین، ابتدا لازم است مؤمن را بشناسیم و بدانیم این لفظ به چه کسى اطلاق مى‌شود. مؤمن کسى است که به اصول پنجگانه‌ى دین اسلام معتقد باشد و بر اساس این اعتقادات، واجبات را انجام دهد و محرمات را ترک کند و در این انجام و ترک، راه را بر هر توجیهى ببندد. در سخنان اهل بیت، شاخصه‌هاى دیگرى نیز براى مؤمنین بیان شده است از جمله: راستگویى، پرهیز از ظلم و وفاى به عهد.

دوران ظهور

در روایت است که حضرت صاحب الزمان عجّل الله تعالى فرجه زمین را پر از عدل و داد مى‌کند، بعد از آنکه از ظلم و جور پر شده بود.

روشن است که ظهور حضرت، پاسخى است به دادخواهى مظلومین، از دست ظالمان و معمولا در هر جامعه‌اى، درصد بیشتر مردم اسیر ظلمند، و ظالمین، از یک یا دو درصد تجاوز نمى‌کنند، لذا هنگام ظهور، این ستمگرانند که در مقابل حضرت مى‌ایستند، نه ستمدیدگان. آرزوى این بیچارگان، رهایى از زیر یوغ ظلم است و وقتى کسى را ببینند که مى‌تواند آنها را نجات دهد، مسلمآ یاریش مى‌کنند.

در میان ستمگران نیز همه یک جور نیستند؛ بعضى بار سنگین‌ترى از ظلم بر دوش دارند و بعضى عمّال ظالمینند، که یا فریب خورده‌اند یا ناچار شده‌اند. بیشتر آنها هم وقتى حضرت صاحب را ببینند، تسلیم مى‌شوند. بنابراین تعداد بسیار اندکى در مقابل امام زمان مى‌ایستند و با ایشان مى‌جنگند و هلاک مى‌شوند. پس چنین نیست که در هنگام ظهور، آن قدر مردم کشته شوند که جوى خون یا دریاى خون به راه بیفتد. اگر خدا مى‌خواست زمین را با کشتن مردم پاک کند، با زلزله‌اى یا صاعقه‌اى یا مَرَضى این کار را مى‌کرد و دیگر نیازى به حضرت صاحب الزمان نبود، در حالى که هدف ظهور، آشنا کردن مردم با خدا و تقرّب آنان به او است، نه کشتن و جهنمى کردن آنها.

شرح مناجات شعبانیه

حضرت آیت الله شیخ حسنعلی نجابت

«فَقُلْتَ مَا أنْتَ أهْلُهُ وَ تَغَمَّدْتَنِی بِعَفْوِکَ اِلَهِی اِنْ عَفَوْتَ فَمَنْ أوْلَى مِنْکَ بِذَلِکَ وَ اِنْ کَانَ قَدْ دَنَا أجَلِی وَ لَمْ یُدْنِنِی مِنْکَ عَمَلِی فَقَدْ جَعَلْتُ الاِقْرَارَ بِالذَّنْبِ اِلَیْکَ وَسِیلَتِی»

پروردگارا! پس فرموده‌اى «مَا أنْتَ أهْلُهُ» تو اهل نیستى و فرو بردى به قعر دریاى عفو خودت و مرا در آن غریق فرمودى. فرمودى «مَا أنْتَ أهْلُهُ» عرض شد نعم ما انا اهلٌ ولى در اثر توکل مرا در عفو خودت غرق فرمودى. و اگر عفو فرمودى مرا هیچ کس سزاوارتر از این عطا و این بخشش جز تو نیست. این عنایت از فضل خاص حضرتعالى است. پروردگارا! اگر مرگ من نزدیک شده ولى عمل من موجب قرب من نشده و عمل من در مقابل عطاى تو هیچ اندر هیچ است پس به تحقیق قرار داده‌ام اقرار به گناه خودم را وسیله‌اى براى تفضّل تو و تقرّب به تو و نجات خودم. الآن اعتراف مى‌کنم که من بد هستم و تو خوب و من جاهل و تو عالم.

قبلا فرمود: خدایا مثل اینکه خودم را در محضر تو حاضر مى‌دانم و رحمت تو جان مرا اداره کرده و من غوطه‌ورم در نعم تو و در احسان تو و در فضل تو. براى من این مسلّم است که این‌جور است مسئله، پس حالا که نسبت به نشئه دوم غفلاتى دارم، این‌جور نیست که تو را مى‌شناسم و غفلت از تو نداشتم، غفلت دارم. اگر عفوم بکنى «اِلَهِی اِنْ عَفَوْتَ فَمَنْ أوْلَى مِنْکَ بِذَلِکَ» چه کسى لایق‌تر از تو هست براى عفو کردن؟ تو صاحبخانه هستى که هستى؛ همه کاره هستى که هستى؛ غنى هم هستى. تو اولى هستى که عفو بفرمایى من را بالنسبه به دیگران. سزاوار به عفو تویى و چیزى هم از دستگاه تو کم نمى‌شود. «اِلَهِی اِنْ عَفَوْتَ» از بنده‌ى نادانى مثل بنده، کیست اولى و سزاوارتر به این کار از حضرتعالى؟

خدایا اگر نزدیک شده مرگ من ولى اعمالم مقرِّب نیست در درگاه تو، «قَدْ دَنَا أجَلِی» مرگ نزدیک شده به من و اگر عمل من پذیرفته درگاه تو واقع نشده و عمل من نزدیک کننده نبوده به تو «فَقَدْ جَعَلْتُ الاِقْرَارَ بِالذَّنْبِ اِلَیْکَ وَسِیلَتِی» ولى نزد تو اقرار به گناه مى‌کنم. همین اقرار خودم نزد پروردگار عالم وسیله نجات من است «فَقَدْ جَعَلْتُ الاِقْرَارَ بِالذَّنْبِ». مى‌گویم: خدایا من بد کردم؛ تو خوب هستى، من بد. همین که مى‌گویم تو خوب هستى، من بد، دلّال ترقّى من مى‌شود؛ دلّال نجات من مى‌شود؛ وسیله نجات من مى‌شود.

روى کفن حضرت سلمان، حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام مرقوم فرمودند همین کلمات را به لسان دیگر. در مدائن بغداد مرقوم فرمودند، از لسان جناب سلمان است : «وفدت على الکریم» وارد شدم به شخص کریم؛ وارد شدم به خانه کریم؛ به خانه خداى کریم. «وفدت على الکریم بغیر زادٍ»؛ یعنى نماز شب مقبول نیاوردم؛ روزه مقبول هم نیاوردم؛ حج مقبول هم نیاوردم؛ هیچى نیاوردم. «بغیر زاد»، زاد یعنى عمل صالح، بیانشان کن، زاد زاد، «مِن» بیانش مى‌کند: «من الحسنات و القلب السلیم» قلب سلیم هم ندارم؛ قلب خالص هم ندارم؛ قلب پاک هم ندارم؛ عمل هم ندارم، ولى کجا مى‌خواهم وارد شوم؟ خانه اول کریم مى‌خواهم وارد شوم. اگر بخواهند به خانه اول کریم حقیقى وارد شوند، «و حمل الزاد اقبح کل شىء». آى خدا آمدم، نماز خوبى هم آودرم! این قبیح است، بنده خدا. «و حمل الزاد اقبح کلّ شىء اذا کان الوفود على الکریم» اگر بر اکرم الاکرمین مى‌خواهى وارد شوى، کوله پشتى بارسنگین بر مى‌دارى مى‌برى کجا؟ مگر آنجا نیست؟ آقا یک گلى ببریم براى خدا. بله گل ببر براى خدا لکن معنایش این است که عقلت را عوض کن نسبت به خدا؛ عقل و شعورت را نسبت به خدا عوض کن؛ یعنى بدان خدا، هم حاضر است، هم کریم است، هم دوستت مى‌دارد. نقل حرف آخوند و سیّد نیست، حرف صد و بیست و چهار هزار پیغمبر است؛ حرف قرآن مجید است.



-----
انتهای پیام

ارسال به شبکه های اجتماعی و پست الکترونیکی

نظر شما

امروز در فیس بوک
در همین زمینه
  • آیت الله دستغیب: اگر کسى ظلم کند به تصریح قرآن نمى‌تواند امام مسلمین شود
  • آیت الله دستغیب: آقایان توطئه کردند و خدا توطئه‌شان را برملا کرد
  •  
    آخرین اخبار
  • پنج سال انتظار دسته جمعی 1117 نفر در رجایی شهر برای اعدام/ گزارشی از مهدی محمودیان
  • احمدی نژاد: جلسه سوال از من در مجلس یک فرصت است تا ناگفته ها را بگویم
  • رایزنی ابوترابی برای اصلاح قانون انتخابات/یک نامزد انتخابات باید از 100 نماینده مجلس تاییدیه بگیرد!!!
  • اعلام دلیل ممنوعیت صادرات برخی کالاها: ه منظور تامین معیشت مردم!!!
  • تفکیک جنسیتی هم به مراسم طواف کعبه رسید؛ پیشنهاد ایران به مقامات سعودی
  • سالانه حداکثر 12 هزار دلار ارز به نرخ مبادله‌ای برای دانشجویان غیر بورسیه
  • مذاکره برای تخصیص ارز مرجع به کالاهای آی تی/راه اندازی نخستین موتور جستجوی بومی
  • آغاز رزمایش بزرگ ارتش در غرب کشور
  • محمد یزدی: حق با صادق لاریجانی است
  • مهدی هاشمی از برادر حسین و چندین روزنامه شکایت کرد
  • گزيده سرمقاله‌ روزنامه‌های صبح امروز
  • انتخابات ریاست جمهوری آتی اولویت اصلی جریان اصلاحات نیست
  • تسلیت سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی به بهزاد نبوی و خانواده رضوی
  • ۱۴ سال بی خبری از سعید زینالی؛ دانشجوی بازداشتی در کوی دانشگاه
  • پیام تسلیت خانواده های زندانیان سیاسی به مناسبت درگذشت احمد قابل
  • نرخ بیکاری تابستان امسال: 12.4 درصد/ تعداد بیکاران کشور: ۳ میلیون و ۲۳ هزار
  • ایران، عراق و یونان، پر ریسک ترین کشورهای دنیا برای سرمایه گذاری
  • علی لاریجانی: سال آینده بسیار مشکل است و با خشکسالی مالی مواجهیم
  • پاسدار اسماعیل کوثری: تصاویر پهپاد ایوب از پایگاه‌های حساس اسرائیل در اختیار ایران است
  • سردار سعید قاسمی: قصد دارم ریشم را بعد از آن دخترک، برای خاوری هم گرو بگذارم/ ما باید کسی را انتخاب کنیم که خطوط قرمز را بداند
  •